โทริอิ คือเส้นแบ่งระหว่างพื้นที่ธรรมดากับพื้นที่พิเศษ พอเดินผ่านแล้วเวลาของเทศกาลเริ่มนับ ซึ่งตรงกับ "เปิดประตูเทศกาล" ตรง ๆ โทริอิไม่ได้เป็นแค่ฉากประดับ แต่เป็นสัญลักษณ์ของการ "เข้าสู่" เทศกาลจริง ๆ
"ทางเข้านิทรรศกาล มีป้ายที่ติดโปสเตอร์ไว้เรียงรายอยู่
ถ้าเราเปิดดูคงได้รู้ว่ามันคืออะไร"
มาด้วยกันทุกวันเลยนะ!
แม้คำว่า "ฝันของเราเป็นจริงขึ้นได้" นั้น ตอนนี้มันเป็นแค่เพียงเสี้ยวนึงในความฝัน ยังวนเวียนและเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางนี้ แต่เส้นทางจะยังดำเนินต่อไป เหมือนกับแสงไฟที่กำลังโอบอุ้มทุกคนในตลอดทางเดิน จนกระทั่งสุดเส้นหมายปลายทางของโคมไฟ ที่ซึ่งหนังสือ "ทางแห่งประกายแห่งความทรงจำ" รอให้เปิดอยู่ และเมื่อเปิดหน้าแรก เรื่องราวจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้งตั้งแต่วันแรก 16 พฤศจิกายน พ.ศ. 2559
เส้นทางเต็มไปด้วยโคมไฟหน้าตาประหลาด ทำไมหน้าตาของมันเป็นแบบนี้กันนะ แถมเส้นทางก็ดูทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา และปลายทางที่เหมือนจะใกล้นั้น ก็มีหนังสือขนาดใหญ่เล่มหนึ่งรอให้เปิด
เส้นทางสายนี้เต็มไปด้วยโคมไฟหน้าตาประหลาด ทุกดวงมีสายฟ้าอยู่กลางโคม เหมือนชื่อเจ้าของที่เขียนไว้บนโคมเทศกาล เพราะเส้นทางนี้คือการเดินทางในอดีตของฟ้า ไล่เรียงมาจนถึงปัจจุบัน
บทเพลงของ Radwimps ชื่อว่า Dream Lantern สะท้อนภาพความคิดความฝันแม้จะไม่ใช่การสื่อสารโดยตรง "ฉันหวังให้เสียงของเราดังไปสุดฟ้า" ฟ้าร้องเพลงมาตลอดการเดินทางแห่งนี้เสมอและวาดหวังให้ทุกคนได้ยิน และตอนนี้ เทศกาลนี้ ทุกคนก็กำลังเดินผ่านเส้นทางมากมายของฟ้าในอดีตจนกว่าจะถึงปัจจุบัน
Relaxation corner
เกือบสุดปลายทางโคมไฟมีหนังสือเล่มมหึมาอยู่เล่มหนึ่ง มองแล้วเหมือนกำลังเข้าไปสู่เส้นทางที่ดูยาวไกลกว่าเดิมเสียอีก หนังสือเล่มนี้เต็มไปด้วยความทรงจำยาวนานกว่า 10 ปี
เพลงประกอบเรื่อง Your name เป็นดังการจุดประกายสิ่งใหม่ ๆ ให้กับ FAHPAH ดังเช่นประกายแสงที่ทำให้เกิดช่อง FAHPAH STUDIO ขึ้นมา หน้ากระดาษเปิดไปตามจังหวะของเพลง เผยให้เห็นหน้าปก
Thai Version ตั้งแต่เพลงแรก จนเพลงปัจจุบัน
ยิ่งหน้ากระดาษพลิกลึกเข้าไป ประกายเล็ก ๆ ก็ยิ่งลอยขึ้นจากเล่มทีละดวง ทุกปกที่ผ่านไปคือความทรงจำของ FAHPAH หนึ่งช่วงเวลา ทั้งคืนที่เธอนั่งอัดเสียงจนฟ้าสาง ทั้งวันที่เธอเกือบจะวางไมค์ลง และทั้งวันที่มีใครสักคนพิมพ์มาหาเธอสั้น ๆ ว่าขอบคุณที่ร้องเพลงนี้ ประกายเหล่านั้นไม่เคยดับหาย แต่ค่อย ๆ เรียงตัวกันบนฟ้าเหนือแนวไม้ จนกลายเป็นทางเส้นใหม่ที่ทอดยาวไปไกลกว่าแสงโคมไฟดวงใดในเส้นทางนี้
เสียงเพลง Sparkle ที่ได้ถูกเพิ่มเสริมเติมใหม่นี้ มีเส้นด้ายเส้นหนึ่งผูกสองช่วงเวลาไว้ด้วยกันโดยไม่เคยขาด แล้วหน้ากระดาษก็หยุดลงที่ปกเพลงล่าสุด ถัดจากนั้นยังเหลือหน้าว่างอีกมาก ยังไม่มีภาพและยังไม่มีชื่อเพลง มีเพียงแสงจันทร์ที่ตกกระทบลงมาเงียบ ๆ เหมือนกำลังรอให้เธอเขียนต่อ สำหรับ FAHPAH หนังสือเล่มนี้จึงไม่ใช่ปลายทาง แต่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางบทต่อไป
to be continued...
